Ονειρο ήτανε...;

Καθομαι σπίτι ακούγωντας Χατζηδάκη και προσπαθώ να συμμαζέψω τα κομμάτια μου.Σήμερα μπορω να πω ηταν μια δύσκολη μερα συναισθηματικά.
Ας τα πιασουμε λοιπόν απο την αρχή...
Εδω και περίπου μια πενταετία, συναντάω μια καστανόξανθη κοπέλα στον ύπνο μου.Είναι λεπτή και πάρα πολύ όμορφη.Οποτε την βλέπω στον ύπνο μου ξυπνω ερωτευμένος και ευτυχισμένος, οταν ομως επανέρχομαι στην πραγματικότητα και συνειδητοποιώ οτι ηταν και αυτό ενα ονειρο ο ερωτας χάνεται σαν πουπουλο στον βαρδάρη και αντικαθίσταται απο ενα αίσθημα θλίψης...

Κυριακή 7-10-2007 - 15:20
Σήμερα η μέρα σε συνεργασία με τον Μορφέα μου επιφύλλασαν μια έκπληξη!Οπως γυρνούσα λοιπόν σπίτι μου, συναντησα στη στάση μία κοπελα...
«Καπου σε ξέρω!» ψιθυρισα.
Την παρατηρουσα και την θαυμαζα ταυτόχρονα όση ωρα περιμέναμε το λεωφορειο,ωσπου Να!Ηρθε.Φτανει μπροστα μας ανοιγουν οι πόρτες και εγώ για να την αποφυγω μπαίνω στην μεσαια πόρτα αντί της πίσω που πήγε η κοπέλα.Χτυπάω το εισητήριο και βαδίζω προς την μεση του λεωφορείου.Στεκοταν εκει,ορθια.Καθως την προσπερναω την κοιταζω στα ματια και στέκομαι 1-2 μετρα πίσω της.Αρκετες στιγμές πέτυχα τον εαυτό μου να την κοιταει με την ακρη του ματιού.
«Καπου σε ξερω!» ψιθυριζε...
Σε κάποιες στιγμές γυρνούσε και η κοπέλα, αυτή η αγνωστη νεραιδα,και με κοιτουσε.Αλλα μολις διασταυρωναν τα βλεμματα μας γύρισε με αμηχανία το κεφάλι.
Σε μια στιγμή την βλεπω που γυρνα με κοιτα και ερχεται προς το μερος μου!Με προσπερνα και κάθεται απο την αριστερη μερια μου.ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ!Οι παλμοι της καρδιας είχαν ανέβει σε επικινδυνο σημείο, νομιζα οτι θα ακουγαν οι τριγυρω τους χτυπους!Αλλαζει λοιπόν θέση και ερχεται να σταθει δίπλα μου χωρίς κανέναν προφανή λόγο.Το σώμα εχει κατευθυνση προς το μερος μου
«Μιλα μου» την ενιωσα να μου λεει...
Ειχα χρόνο μόλις μερικα λεπτα να κάνω την κίνηση μου, ενω η κοπέλα στεκοταν υπομονετικά δίπλα μου.
ΜΕ ΚΟΙΤΟΥΣΕ.
ΤΗΝ ΚΟΙΤΟΥΣΑ.
ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ.
...και γυρνουσαμε αμήχανα τα κεφαλια σε αλλη κατευθυνση.
Ωσπου μου τελειωσε ο χρόνος, ηταν η σταση μου. Επρεπε να κατεβω και παρακαλουσα να κατεβει και αυτή.Ημουν σιγουρος για τον εαυτό μου πως αν κατεβαινε θα της μιλουσα.Μεσα στο λεωφορειο ντραπηκα.Η τύχη ομως δε μου έκανε το χατίρι... κατεβηκα μόνος.
Οταν συνηδειτοποίησα οτι ηταν η κοπελα απο το ονειρο ηταν ηδη πολυ αργα, το λεωφορειο εφευγε.
Μαζι με αυτό και το ονειρο.
Ισως και η ευτυχια μου.

ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ.
ΠΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ!

Κυριακή 7-10-2007 - 20:25
Δεν εχει περασει στιγμή που να μην σκεφτομαι την «αγνωστη» κοπέλα του λεωφορείου. Είμαι ερωτευμένος;Πως είναι αυτό δυνατόν;;
if only I could turn back time...

ΠΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ!

Το νου σου...
Τρεμω...